gerbie: (booshop)
09014
Ergens klopt er iets niet. Ik pretendeer al meer dan twintig
jaar stukjes te schrijven. Eerst sporadisch, toen wat vaker, tegenwoordig
regelmatig. Ik probeer te observeren, ik probeer voorbeelden uit het ware leven
in een verhaaltje te vatten, ik hoor een verhaal op een verjaardag en maak er
een stukje van, ik zie een berichtje op televisie en bedenk er de achtergrond
bij. En dat is allemaal al eens eerder gedaan. En beter.


En toch had ik nog nooit een heel boek van Simon Carmiggelt
gelezen. Vreemd. Mijn ouders hadden er volgens mij wel een aantal in de kast
staan, maar meer dan een aantal losse verhaaltjes ben ik nooit gekomen, als
mijn herinnering tenminste klopt. Dus kocht ik vorig jaar deze verzamelbundel
omdat ik genoeg van en over Carmiggelt had gelezen om te weten dat hij de
meester van de korte stukjes is. Dat hij jarenlang elke dag een stukje schreef.
Over de man in het café. Over de moeder in het park. Over de zwerver in de
straat. Over wat hij zag. Over zijn leven, zonder zichzelf bloot te hoeven
geven (kwam het niet pas jaren na zijn dood uit dat hij jarenlang een
buitenechtelijke relatie had gehad?).

En ik ben niet teleurgesteld nu ik eindelijk deze bundel heb
gelezen. Zevenentachtig kronkels. Verhaaltjes die stonden in kranten en
bundels, maar die tijdloos bleken. Het eerste verhaal uit ‘Honderd dwaasheden’
uit 1946, het laatste uit ‘Welverdiende onrust’ uit 1982. 36 jaar
Amsterdammers, dronken wijsheden, bijdehante kinderen, stilzwijgende kroegbazen
en gevatte stamgasten. Een stuk cultuurgeschiedenis als je het mij vraagt. Gooi
een aantal Kronkels in een inburgeringcursus en een nieuwe Nederlander krijgt
een beter beeld van dit land dan de meuk die ze er nu in gooien.

Quote: “De trein stopte en er trad een middelbare man
binnen, die naast mij plaatsnam. Het jongetje had zijn mond leeg en keek
enigszins kritisch naar de man. Toen zei hij, een beetje meewarig, tegen me:
‘Nou moet je tot Den Haag naast die meneer zitten.’” (Blz. 212)


Nummer: 09-014
Titel: Ik lieg de waarheid
Auteur: Simon Carmiggelt
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 319 (3101)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-417-4056-4

gerbie: (booshop)
09010Hylke Speerstra – De koude kruistocht (09-010)

Een collector’s item. Ik mag het boek dan ook helaas niet mijn eigen noemen. Je moest lid zijn van de Elfstedenvereniging om het boek te kunnen bestellen. Mijn schoonvader is dat al jaren. Al drie kruisjes hangen in zijn prijzenkast in de hal. En dit boek is een mooi bewijs, persoonlijk genummerd (lidnummer 4352), uitgegeven ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de Elfstedenvereniging.

Bijna acht jaar geleden las ik voor het eerst iets van Speerstra (Het wrede paradijs) en was onder de indruk. Friesland heeft toch nog steeds iets speciaals, al ben ik er al ruim 16 jaar geleden vertrokken.

Speerstra schreef elf (duh!) verhalen speciaal voor deze gelegenheid. Hij begint erg lang geleden, in 1899 en eindigt een klein stukje in de toekomst met ‘De tocht van 2018’. Leuke verhalen, vertederende verhalen, heldhaftige schaatsers, mooie beschrijvingen van het Friese platteland en de schaatsers die daar overleven.

Goed boek, ik vond het vierde verhaal, ‘Verraad’ erg sterk, ook het surrealistische ‘Laat berouw’ en het bijzondere ‘Klunhove’ raakten mij. Het scifi verhaal over de tocht over 9 jaar was grappig. Misschien is de toekomst wel extremer dan dit. Leuk om achteraf te lezen dat twee verhalen gebaseerd zijn op waargebeurde gebeurtenissen. Als je een gokje waagt op welke twee, kon het nog wel eens tegenvallen gok ik. Het stond in het nawoord overigens.

Quote: “In de luwte van een rietpol met bakenpaal stelt hij zijn speciale navigatiesysteem in. Al na een paar minuten kan hij tot op de meter nauwkeurig zijn positie aflezen. Nog weer een halve minuut later wordt op het glasheldere schermpje ieder binnenvaartbaken zichtbaar. Voor hen, op het uitgestrekte meer, waaieren de deelnemers – stipjes op het scherm – alle kanten uit.” (Blz. 162)


Nummer: 09-010
Titel: De koude kruistocht
Auteur: Hylke Speerstra
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 192 (2219)
Categorie: Sport (Schaatsen)
ISBN: 978-90-5615-211-6

gerbie: (booshop)


Philip Roth – I married a communist

My introduction to the author who has been mentioned as a potential Nobel Prize winner since years was The plot against America (my review). I was pleasantly surprised. It was a great book, the ‘what if’ theory went really well and by writing fiction, Roth managed to give me a great insight into American society at the time.

I was hoping for a similar experience when I found this book in a second hand store in a small village on the Cape peninsula, South Africa. It stood on my shelf, proudly waiting for the moment it was read. Early this year I started it. Months later I finished it. Somehow the book never managed to drag me in, to grab my attention, to seduce me to reading longer than anticipated.

It just dragged. On the other hand, it was interesting enough to continue reading. It has some good characters; the era (post second world war United States) is an interesting one. I like reading about the time when everything that wasn’t really patriotic was denounced as Communism. It almost seemed that hardly anyone in the US knew exactly what a Communist stood for, though everyone knew exactly that the big enemy, the Soviet Union was the evil empire and that anyone even considering the merits of Communism therefore was a spy (read: McCarthyism)

Given that background, it is very interesting to read how a well-known radio actor ends up on the wrong side of the community when his former wife writes a book with the title ‘I married a communist’. As an outlaw it is difficult to build your own life.

Though beyond all that, Roth never manages to write that exciting story that makes me not want to put the book down, that I find myself reading at 2am, knowing that the alarm clock will wake me up within five hours.

Quote: "Those guys gave you the distinct impression that World War II was being fought to spite them. Contrary to what some people may think about our darling boys, they didn’t have the slightest notion, didn’t know what the hell they were there for, didn’t give a shit about fascism, about Hitler – what did they care?" (p.130)

Number: 09-013
Title: I married a communist
Author: Philip Roth
Language: English (US)
Year: 1998
# Pages: 323 (2782)
Category: Fiction
ISBN: 0-0992-8783-8
gerbie: (Default)



Rio de Janeiro, view from the Sugar Loaf.
gerbie: (booshop)


Peter van Straaten – Roken Neuken Drinken

Drie verslavende bezigheden. En niet toevallig ook drie van de favoriete onderwerpen in de cartoons van Van Straaten. En dus bij deze gebundeld, in de reeks Rainbow pockets die thematisch zijn hele oeuvre door lijken te werken.

Snel door te lezen, maar ook een boekje dat je vaker door kunt bladeren. Van een glimlach via een schaterlach naar vooral de traan, de triestheid van het bestaan benadrukkend, Van Straaten is een briljante observator. Maar nog veel meer weet hij de mensheid met een paar pennenstreken zo neer te zetten, geen spiegel zou hem kunnen verbeteren.

Quote: “En?” (Blz. 153)

Nummer: 09-012
Titel: Roken Neuken Drinken
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 160 (2459)
Categorie: Humor
ISBN: 978-90-417-0757-4



gerbie: (booshop)


Wilfried de Jong – De opheffing van Bob

Een exclusieve uitgave van de Bijenkorf. Waarom Wilfried de Jong daaraan meewerkt weet ik niet, misschien dat hij een mooi pak mocht uitzoeken? Het boekje was niet duur, al kocht ik het eigenlijk maar voor 1 van de 4 verhalen. Twee stonden er al Aal, een stond in de De linkerbil van Bettini, twee boeken die ik allebei al gelezen heb.

 

Desalniettemin, ondanks dat ik het eigenlijk geldklopperij vind en dit boekje nooit had mogen verschijnen in deze vorm, zijn de verhalen wel erg leuk. De Jong is een begenadigd schrijver, wat natuurlijk bekend is bij de echte fan, terwijl de televisiekijker het zal vermoeden, wie kijkt er anders zo poëtisch naar sport als De Jong in Holland Sport?

Leuk boekje dus toch wel.

Quote: “Hij eindigt bij de laatste reportage van vorige week: twintig glazenwassers die zonder dat ze het van elkaar wisten op dezelfde dag de ruiten van de voorkamer zeemden. Hij heeft nog de hele dag om de foto’s van de zandverschuiving in te plakken.” (Blz. 79)

Nummer: 09-011
Titel: De opheffing van Bob
Auteur: Wilfried de Jong
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 80 (2299)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-8531-002-0

gerbie: (Default)



I hope my daughter will refrain from using the VHS for quite a few years.
gerbie: (map)


Everybody, in the whole wide world, knows the leaning tower of Pisa. Which is a shame, as the tower is only one of the many great features of the Piazza dei Miracoli, the square of miracles.

So many great buildings on that square, such a great city to walk in and then everyone only takes pictures like this or this. Such a shame. The rest of the city deserves more attention, more praise. Hence this edition of 'Second look'.

gerbie: (Default)
A nice site, worth visiting again and again, every sunday after the update is Postsecret. The idea is simple. Everyone has a secret. Because it is a secret, you can't share it with anyone. But if you send a postcard to postsecret, you can share your secret anonimously, nobody will found out that it is your postcard. After more than four years a huge archive has been filled. And obvious, the site being popular, money can be made. Selling a book for example.

The site gets a better explanation than mine via WikiPedia or for my Dutch friends through the Nederlandse WikiPedia. And off course the Dutch have copied the idea and made their owen version: Briefgeheimen. (does anyone know other languages as well? There must be some...)

The idea is especially good, as still, after tens of thousands of secrets, people still do an effort to be original, to write a unique postcard. One can encounter very comical secrets, but also some really harrowing. One reads about abortions that not even husbands know about, about secret affairs, then again about weird fantasies or funny thoughts. It is just worth a visit every week.


Photobucket


Alternatively, there is the feed here on LiveJournal (Postsecret). Do as over 35.000 livejournallers have done..
gerbie: (booshop)

09009Dan Turèll – Mord in Vesterbro (09-009)

Al jaren is Dan Turèll een van mijn favoriete misdaadauteurs. Geheel per ongeluk, in een opruimingsbak gevonden, daarna jaren op de plank en net op het juiste moment gelezen. Ik betwijfel of ik als tiener zijn boeken goed genoeg had begrepen. Gelukkig later wel. Maar daar zit ook meteen het probleem. Slechts vier van zijn ‘moord in..’ serie boeken zijn vertaald in het Nederlands. Ook in het Engels schiet het niet echt op. Deens lees ik niet, blijft over Duits. En gelukkig worden zijn boeken nog steeds, ook nu, jaren na zijn dood, nog in het Duits vertaald. En dus kijk ik elke keer dat ik in Duitsland ben en wat vrije tijd heb, in de boekhandels naar een nieuw boek van Turèll.

Toen ik begin deze maart voor het eerst naar Denemarken reisde, was de keuze van auteur dan ook niet moeilijk. 36 uur in Kopenhagen, meer was het niet, maar ik was in het vliegtuig begonnen in weer een verhaal van de mysterieuze misdaadjournalist zonder naam, die samen met zijn vriend van de politie Ehlers weer eens een moord moet oplossen.

Het boek begon echt te leven toen ik in Kopenhagen rondliep. Sterker nog, na aankomst op het station liepen we richting ons hotel en kwam ik er pas achter dat dit hotel in Vesterbro lag. De eerst genoemde straat kon ik met wat moeite vanuit mijn hotelraam zien (okay, heel veel moeite, mijn leven wagend uit het raam hangend, maar het klonk zo leuk). En dus liep ik ondanks de kou vrolijk rond in het mooie Kopenhagen.

Voor de trip had ik op internet natuurlijk al wat gespeurd naar meer informatie over Turèll. ‘Nonkel Dan’ werd hij door de Denen genoemd. In Denemarken was hij net zo beroemd als Bukowski, een door hem bewonderde en vertaalde schrijver. In zijn boeken zaten vele autobiografische elementen. Het kantoor van de naamloze journalist bestaat daadwerkelijk en kijkt echt uit op het Raadhuisplein. De dubieuze reputatie van de Istedgade is niet verzonnen, ik heb er ’s avonds met wat studenten gelopen, het klopt exact.

De laatste middag was er geen programma. Dus terwijl de dames vooral druk waren met shoppen en warm worden bij de McDonalds tussendoor, liep ik door Vesterbro en ging op zoek naar een plek waar ik boeken van Turèll in het Engels of Duits kon kopen. Daar is Kopenhagen natuurlijk niet de meest geschikte plek voor, tenslotte kan iedereen zijn boeken gewoon in het Deens lezen. Dus ondanks bezoek aan vijf verschillende, goede boekhandels, de Tourist Information en een cultureel centrum waar vroeger een woonflat was waar hij geleefd zou hebben, is het met niet gelukt.

Ik eindigde mijn zoektocht wel in Café Dan Turèll waar ik een kop thee dronk en mijn boek verder las, omringd door posters van de goede man, zittend op een bankje waar hij zelf vroeger misschien ook wel gezeten heeft. De serveerster was te jong om de in 1993 overleden auteur te kennen, behalve de posters zag ik nergens ook maar 1 boek. Mijn missie was gedeeltelijk mislukt. Ik heb geen nieuw boek van hem kunnen kopen. Maar ik heb wel gelopen door de stadsdelen waar hij inspiratie opdeed voor zijn boeken. Gezeten in de kroeg die hij zijn stamkroeg noemde, gelezen over straten terwijl ik er doorheen liep. Is ook wat waard.


Photobucket


Photobucket

In het vliegtuig naar huis heb ik het boek uitgelezen. Als vaker was de plot niet het sterkste deel van het boek, maar is het verhaal vooral een kapstok om diverse maatschappelijke ontwikkelingen te becommentariëren. Waar anders komt een crimineel er beter van af dan een vastgoedhandelaar? Waar anders is de sympathie voor een werkloze kraker zo groot als bij Turèll.

Turèll was al lang een van mijn favoriete schrijvers, na dit bezoekje aan zijn stad, en het lezen van dit boek, is dat idee alleen maar sterker geworden. Mijn volgende bezoekje aan Duitsland ligt nog behoorlijk ver weg. Toch maar eens via internet gaan bestellen. Of Deens leren. Ook niet verkeerd.

Quote: “Das ganze Leben ist – erfahrenen Beobachtern zufolge – eine einsame Wanderung. Warum also sollte man sich einen beliebigen Dienstag in diesem geschäftigen Ameisenbau mehr zu Herzen nehmen als irgendeinen anderen?” (Blz. 50)


Nummer: 09-009
Titel: Mord in Vesterbro (Orig.: Mord på Medierne)
Auteur: Dan Turèll
Taal: Duits (Orig.: Deens)
Jaar: 2007 (Orig.: 1988)
# Pagina’s: 240 (2027)
Categorie: Whodunit
ISBN: 978=3-404-15706-8

gerbie: (map)



Strolling around with no direction in a city I don't know yet. One of my favourite passtimes. In Valparaiso, a coastal town in Chile, I walk in one of the higher parts of the city and encounter many nice views. At one point, the improvised football pitch draws my attention. My route is even visible. I came from up high, just above the pitch, continued heading downhill, underneath the pitch. Just a nice stop in the middle to enjoy the great view and snap a picture.

Years later I found out that that wasn't as normal as it seems. A friend of mine is coïncidentally walking more or less the same route. And his eye does the same as mine. He wants to take a picture as well. His camera was a bit more expensive than mine or he was just unlucky. Anyway, he was robbed and never saw the picture. When he told me the story I searched my archives and found this shot. He confirmed it was exactly the picture he was hoping to take.
gerbie: (booshop)


Diederik Samwel – Arm Suriname (09-008)

Al voordat het EK gespeeld werd, begon voor Suriname de lange weg richting Zuid Afrika, het volgende WK. Ze spelen in de Caribische zone, niet zo sterk als Zuid Amerika, daardoor leek het dat ze misschien wel een kans hadden. Maar er moesten minimaal 20 wedstrijden gespeeld worden voor ze zo ver waren.

Diederik Samwel hield voor de Volkskrant een weblog bij, schreef daar wat omheen en kwam dus met dit boek over de kwalificatie van Suriname. De mislukte kwalificatie. Want terwijl vele voormalige Engelse koloniën in de tweede divisie van Engeland ineens spelers vonden met twee paspoorten, moest Suriname het gewoon doen met alleen Surinamers. Vele Surinaamse spelers in Nederland hebben maar 1 paspoort en mogen daarom niet voor het land uitkomen waar hun roots liggen.

Daardoor wordt het verhaal natuurlijk wel een stuk mooier. We hebben het namelijk over voetbal in de puurste vorm. Liefhebbers. Spelers met een volledige baan die ’s avonds nog even voor het nationale elftal mogen spelen. Die vrije dagen moeten bedelen bij hun werkgever voor een verre uitwedstrijd in Costa Rica. Voetballers zoals we die elders in de wereld bijna niet meer kennen.

Natuurlijk had Suriname geen kans tegen landen waar semi-profs of zelfs full-profs opgesteld konden worden. Maar het verhaal van succes is meestal veel minder leesbaar dan het verhaal waarin van alles mis gaat. En dat er veel mis gaat, is voor de hand liggend.

Samwel begint als outsider, maar wordt al snel geaccepteerd door iedereen. De bondscoach vertelt hem de opstelling al voor de spelers die weten. Spelers nemen hem mee naar hun huis. Officials regelen onderdak voor hem tijdens buitenlandse trips. Daardoor zit hij natuurlijk erg dicht op de ploeg, komt veel te weten. Of hij daardoor nog wel objectief en kritisch durft te kijken, is niet helemaal duidelijk. Past ook niet bij het verhaal dat hij schrijft. Leuke Hard Gras!

Quote: “De wedstrijd wordt gespeeld in een cricketstadion. Daar passen zo’n zevenduizend toeschouwers in, maar die zitten wel op tientallen meters van het veld.” (Blz. 61)


Nummer: 09-008
Titel: Arm Suriname. Hard Gras 62.
Auteur: Diederik Samwel
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 104 (1787)
Categorie: Sport (voetbal)
ISBN: 978-90-468-0431-5

Nine nines

Mar. 24th, 2009 10:59 pm
gerbie: (Default)

I’m not really a car addict, unlike most men. The barrel I’m driving in at this moment was bought nearly five years ago, it had more than 40.000 k on the clock (I do know the lingo). Over a year later I suddenly notice 55.555 in the corner of my eyes. And as I had just bought a digital camera then, it seemed a good idea at the time to take a picture with a lot of sixes. So 11.000 km further I was driving with the camera on my lap and took the picture I was hoping for. Obviously I noticed what went wrong as well. The daycounter should have been the same. It wasn’t

A bit more calculating and nine thousand kilometers down the road, I started preparing for what would have been the picture of my life. A lot of sevens. And not just the counter itself, the day counter included. At the right moment I reset that counter to zero and had a lot of anticipatory fun. I failed miserably. Over two years ago I wrote about it with the pictures and story about my failed project. A frustrating experience.

I gave up on the idea with a lot of eights. But when the clock was over 90.000, the itch came back. Nine nines, a very unique picture. Much better than nine sevens, the failed project. Better than five sixes, a worthless picture by now. Nine nines, the ultimate picture. Nearly thousand kms beforehand I adapted the day counter, exactly at the right moment, the picture was still possible, waiting for the moment to happen.

During the Christmas break I started calculating. Things weren’t getting easier. If my child would be born a bit late, it seemed likely that nine nines would appear on the way to hospital. How do I explain to someone who is just suppressing a contraption that she has to take a great picture for my LiveJournal? Not only that, but that the moment is short. I will probably be driving myself, a bit over the speed limit seems likely. Let’s say 120 where I can drive 80. The very moment will last for approximately three seconds at that speed. But will she help me? I’ve got one advantage. The camera will certainly be with us at that moment.

Suus seemed to have understood my dilemma and arrived exactly as planned. A few days later when I went to pick her up with her mother, I took a small detour. At a traffic light I did one trial snapshot and then drove on. And when searching for a parking space (not easy: local paper, Dutch alert), the moment was finally there. The moment I had been waiting for, for over fifty thousand kilometres: nine nines.

Photobucket

An hour later I drove home contently with the two ladies aboard. Little did they know that my happiness had more than just the obvious reasons.

Morbid?

Mar. 23rd, 2009 11:19 pm
gerbie: (Default)
A clipping from the Daily Mail. A bit morbid if you ask me, but certainly effective. And in the end, it is quite funny.
gerbie: (booshop)


Ben Elton – Blind faith

Just over sixty years ago George Orwell wrote a political satire. He stared at the world and ended up with a horrible vision of the future. His book then got the title 1984, he just swapped the numbers of the year he wrote it. It became a huge hit. A lot of the things he envisioned actually happened. ‘Big Brother is watching you’ is from that book, though many people who use the phrase these days, haven’t read the book, some don’t even know where it came from.

A couple of years ago Ben Elton had a George Orwell moment. He didn’t like what he saw, so he decided to copy him. Not original, but it’s better to steal a good idea than to come up with a bad idea yourself.

Elton’s world is a new world, after the flood. Privacy is considered perverse, everybody is constantly online, everybody is obliged to blog, and everybody is streaming several web cams at the same time. Not a moment for yourself.

The government and the church seem to have cooperated to create this new world. Most people work from home, though once a week one is obliged to go to an office, one could otherwise easily become a loner.

Elton created a horrible world, likely to show where the world we live in these days is heading for. YouTube is fun at times, but it is not necessary to make a movie from one’s life. Not everybody is interesting enough to write a good blog. Yet in the meantime we live in a world where thousands think that participating in a talent show on television is a good way to become famous, rich and therefore happy.

I’m afraid that most Elton fans will without fail like this book, but that the deeper message doesn’t get across to those who should find out that there is more to life than plastic surgery and fame.

I thoroughly enjoyed this book, even though some of the starting points of the novel are not as obvious as Elton seems to make them in the book. Like in most books in this genre (Ira Levin’s This Perfect Day, Aldous Huxley’s Brave New World and aforementioned 1984 by George Orwell, I still have to read Fahrenheit 451), there is one brave hero who dares to be different. Who understands that not everybody is the same and that there is more to life than sex and weekly record breaking fundraising concerts. He even finds that there are other books than self-help books, a category called literature, long banned by those in power. His marriage suffers for it, but since reading good books, his life has changed. It almost resembles a reverse Utopia.

I certainly am looking forward to Elton’s next book.

Quote: “’Have you got a problem with the fact that I’m a quarter Irish, a quarter Croatian, part Cornish and one-sixteenth Afro-Caribbean British?’ Princes Lovebud continued. ‘Because I’m proud of who I am’” (p.224)


Number: 09-007
Title: Blind faith
Author: Ben Elton
Language: English (UK)
Year: 2007
# Pages: 368 (1683)
Category: Fiction
ISBN: 978-0-552-77390-4
gerbie: (Default)
An afternoon in Copenhagen. Plenty of walking, strolling around town, searching for a Danish translation of Asterix (found) and an English translation of Dan Turell (failed), as always hunting books. Suddenly I see the statue. A statue of someone in a comfy chair reading. As a book addict, always a good sign. I cross the road to take a picture, see who he is. Hartmann is his name. Never heard of him.

Up close I notice that he is not reading a book. A book, even when in a statue, has several pages. This seems like just a book cover. Is he sitting with a menu? Is he trying to decide what to take for afters?

Back home Wikipedia (off course) has the answer. Johan Peter Emilius Hartmann is a Danish composer, with German ancestry. Yet I do not know why a composer is portrayed sitting down. And I still don't know him. Yet sometimes I feel one can know too much. I liked the menu option much better...

Profile

gerbie: (Default)
gerbie

May 2009

S M T W T F S
      1 2
34 5 6 7 89
10 11 1213 1415 16
171819 202122 23
24252627282930
31      

Syndicate

RSS Atom

Most Popular Tags

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Jul. 27th, 2017 06:49 pm
Powered by Dreamwidth Studios