gerbie: (booshop)


Bas Haring – Het aquarium van Walter Huijsmans

Haring is een van de redenen dat het Wetenschapskatern in de Volkskrant op zaterdag niet ongelezen op de oud papier stapel gaat. De meeste artikelen gaan ver over mijn hoofd, de vacatures zijn voor mij niet relevant, maar de column van Bas Haring (en voorheen van Theo Jansen) is altijd de moeite waard.

Als modern filosoof wordt hij natuurlijk geacht anders naar het leven te kijken dan de meeste van ons doen, maar hij weet op de een of andere manier altijd weer een geweldige invalshoek te vinden, die de lezer, mij dus, aan het denken zet.

In de maand van de filosofie (ik wist niet dat die maand bestond, maar blijkbaar wel) verscheen dit boekje van Haring. Een essay waarin hij twee belangrijke vragen probeert te beantwoorden. Als eerste is er de vraag ‘Waar komt onze zorg voor de toekomst toch vandaan?’, daarna ‘Waarom is het erg als we het regenwoud verpesten?’ Twee goede vragen, waarop nooit een simpel antwoord te vinden is.

Haring pakt de meest voordehandliggende antwoorden en analyseert ze grondig. Zo komt hij bij goede en foute antwoorden, al zou hij geen filosoof zijn als hij niet kanttekeningen bij deze antwoorden wist te maken.

Leuk essay van een leuke schrijver. Geweldige titel ook. Toch maar eens op zoek naar boeken van de goede man.

Quote: “Stel dat ik één iemand gelukkig kan maken, hoe kies ik dan tussen mijn eigen kind, de overbuurvrouw, een jongen uit Zimbabwe of Hendrik-Jan die in 2078 geboren wordt in Alkmaar? Ik zou niet kunnen kiezen.” (blz. 30)

Nummer: 09-020
Titel: Het aquarium van Walter Huijsmans
Auteur: Bas Haring
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 120 (4396)
Categorie: Filosofie
ISBN: 978-90-477-0171-2

gerbie: (booshop)


Ed McBain – Jigsaw

An 87th precinct mystery, it says on the front page. Two men were found dead. They killed each other simultaneously. One used a gun, the other a knife. The most important clue was a piece of a picture in the hand of one of the two victims.

Soon more pieces show up. Like a jigsaw, the police needs all pieces to know what this is about. In the meantime more people are being killed. Will the police find out before the killing stops?

I like McBain’s books. They are easy and clear. One knows that in the end the mystery will be solved, even though several victims will not live to tell. One dimensional, but that also makes for a light read.

Quote: “There’s nothing like a little homicide to give an investigation a shot in the arm. Or the chest, as the case may be. Albert Weinberg had been shot in the chest at close range with .32-calibre pistol.” (p.82)

Number: 09-019
Title: Jigsaw
Author: Ed McBain
Language: English US
Year: 1970
# Pages: 159 (4276)
Category: Whodunit
ISBN: 0-330-23172-3
gerbie: (booshop)


Julia Alvarez – Saving the world (09-018)

Sometimes over five hours in a train on one day can be a burden, sometimes it doesn’t matter at all. To me, a good book can make a difference. This was the book I had with me when I ended up crossing the country twice in a train.

Alvarez wrote the impressive ‘In the time of butterflies’, shortly after I spent a year in her native country, the Dominican Republic. Every book she has written since has a Dominican twist in it somewhere. Not a good sign for the author: I didn’t even know she had written this book, until I bumped into it in the discount store.

There are two stories in this one novel. One in the present tense, in America and the Dominican Republic, one in the past tense, in Spain and Puerto Rico mainly. The obvious intention is that the reader has to see the similarities between the two stories. In both stories, in 2006 and 200 years before that, people try to save the world, do what is right in their opinion. In both stories the world isn’t ready for the visionaries.

The main character, who does seem a bit autobiographical to me, is reading about the historic journey, with a lot of orphans saving the world through an inventive vaccination programme. Her husband in the meantime is battling the modern day plague; AIDS is the name, in her native country, the Dominican Republic. She remains alone in the USA, trying to write a novel that was due, but is nowhere to be found in her head and sees her husband travelling to her native country. The world seems upside down.

The stories kept me awake during a long journey, I was happy to read another Alvarez-novel, but it never was near the excellence of her first novel.

Quote: “What had I done? I was responsible for each and every one of these innocent children! How vulnerable they suddenly seemed: Juan Antonio was coughing and had a snotty nose, Pascual complained that he was hungry and even the little rascal Francisco seemed pale and anxious.” (p.81)


Number: 09-018
Title: Een betere wereld (Orig.: Saving the world)
Author: Julia Alvarez
Language: Dutch (Orig.: English US)
Year: 2006
# Pages: 432 (4117)
Category: Fiction
ISBN: 90-245-5527-2
gerbie: (booshop)

En dan is mijn LiveJournal soms toevallig ineens erg actueel: Verhulst wint Libris prijs! Laat ik dat boek nu net vorige maand gelezen hebben en laat het boek dan, geheel volgens mijn chronologische volgorde, ook nog eens aan de beurt zijn voor een eigen recensie...

09017Dimitri Verhulst – Godverdomse dagen op een godverdomse bol (09-017)

Voor je het weet zit je gefascineerd te lezen in dit boek. Nu lezen de meeste boeken van Verhulst als een trein, maar dit boek is toch duidelijk anders. De geschiedenis van de wereld door de ogen van een Vlaams schrijver. Niet een simpel onderwerp. Niet een voordehandliggende keuze. Moet je in het Darwinjaar een discussie voeren die al tig keer gevoerd is? Verhulst laat het allemaal naast zich liggen en vertelt gewoon zoals het is. In zijn ogen dan. En daar zitten hele rake observaties tussen.

Die observaties maken het boek de moeite waard. De soms goed verstopte, maar meestal er dik bovenopliggende meningen van Verhulst zeggen iets over zijn wereldbeeld. En dat is niet altijd vrolijk. Maar dat is ook weer niet vreemd, want de mensheid doet natuurlijk veel vreemde dingen die moeilijk te begrijpen zijn. Toch had ik halverwege het boek een gevoel dat ik het wel begreep. Dat ik de rest van het boek niet perse hoefde te lezen om te weten hoe Verhulst er over dacht.

Toch ben ik blij dat ik het wel heb uitgelezen. Een paar stekende opmerkingen in de tweede helft van het boek had ik niet willen missen. Al met al een leuk boek dus, al heb ik van andere boeken van Verhulst meer genoten.

Quote: “Zij die beweren dat de schepping van alle zichtbare en stoffelijke dingen niet het werk van god kan zijn: op brandstapel! (..) Hetzelfde lot staat de stumpers te wachten die de geloofsregels in begrijpelijke volkstaal lezen, diegenen die de weelde van de prelaten en de geestelijken hekelen. ’t Geeft de doodstraf aan wie tegen de doodstraf is.” (Blz. 106)

Nummer: 09-017
Titel: Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Auteur: Dimitri Verhulst
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 2008
# Pagina’s: 186 (3685)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-254-2953-9

gerbie: (booshop)


P.F. Thomése – J.Kessels: The Novel

Zelden las ik twee boeken van dezelfde auteur opeenvolgend die zo verschillend zijn als de eerste twee boeken die ik las van Frans Thomése. Het ingetogen, diepe, autobiografische, extreem trieste Schaduwkind en deze laatste roman, slapstickachtige, humorvolle, in volle vaart, een reisverhaal over J.Kessels een romanfiguur gebaseerd op een vriend van Thomése met dezelfde naam.

Tijdens een voorleesavond van Hard Gras had ik al fragmenten uit deze roman gehoord, tijdens de boekenweek was ik blij het boek te kunnen bestellen en bijna tegen mijn gewoonte in (eerst in de kast zetten en dan zien wanneer ik tijd er voor heb), las ik het boek vrijwel meteen nadat ik het ontvangen.

En daar had ik geen seconde spijt van. Een avonturenroman, dat ook een stripverhaal had kunnen zijn (Gerrit de Jager verzorgde niet voor niets de omslag), zo beeldend is het beschreven. Het kan ook een prachtige film zijn. Ik zie Michiel Romeyn zo de hoofdfiguur spelen, voorin zijn oude Toyota, luisterend naar obscure Amerikaanse singer-songwriters.

De beschrijving van de voetbalwedstrijd van Sankt Pauli is zo geweldig dat een bezoek aan die club, toch al op mijn verlanglijstje, een stuk is gestegen. Wat nou San Siro, Maracana of Camp Nou. Ik ben er geweest, maar is het net zo leuk als het Millerntorstadion? Na de Bombonera denk ik dat dit stadion snel aan de beurt is. En aangezien Buenos Aires niet om de hoek ligt, zou het nog wel eens eerder kunnen zijn.

Het verhaal zelfs is niet eens zo geniaal, maar de gedachtespinsels van de schrijver, die als ik-figuur de belangrijkste bijrol speelt, zijn erg leuk om te lezen. De gebeurtenissen, onvermijdelijk als in een goede road-movie, volgens elkaar in razend tempo op, voor we het weten zit ik als lezer al in een nieuwbouwwijk van Breda, waar de ik-figuur zijn hele puberteit ineens lijkt te herleven.

Schitterend boek. Ik ben wel erg benieuwd of andere boeken van Thomése op 1 van de 2 door mij gelezen boeken lijken of dat er misschien wel een tussenweg bestaat. De humor gecombineerd met diepgang. De snelheid afgewisseld met ernst. Oftewel, wie is nou de echte Frans Thomése?


Nummer: 09-016
Titel: J.Kessels: The novel
Auteur: P.F. Thomése
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 223 (3499)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-254-3144-0

gerbie: (cycling)

Peter Winnen – Windbreker en andere verhalen

Tijdens elke editie van ons jaarlijkse wielerweekendje, zoek ik altijd op de plank wielerboeken een leuk boek uit voor tijdens dat weekend. Ik ben de enige lezer, maar dat maakt me niets uit. Voor ik mijn oogleden definitief laat zakken, wil ik een paar letters lezen. Al is het maar een bladzijde. Zelfs als ik diep in het glas heb gekeken (meestal wel meer glazen overigens), doe ik een poging. Dit jaar viel het mee op zaterdagavond, dus kon ik een paar columns van Winnen lezen. Uitlezen gebeurt meestal op de terugweg. Drie uur autobaan, het weekend is eigenlijk voorbij, we moeten alleen nog maar naar huis. Terwijl het op de heenweg altijd druk is in de auto, met vooruitblikken, sterke verhalen, commentaar op alles en nog wat, is de terugweg meestal rustig. Ideaal voor een paar korte verhalen, wat columns, even een kwartiertje doezelen en dan weer verder.

Winnen is een bijzondere sporter. Ooit twee maal winnaar van de etappe naar de Alpe d’Huez, tegenwoordig beter bekend als schrijver van sportcolumns, vooral in het NRC. Een ouderwetse romanticus soms, maar ook een pragmaticus. Iemand met een originele kijk op de sport, vooral zijn vertrouwde wielersport. Hij stapt zelfs nog regelmatig op de fiets, vooral omdat hij niet wil afgaan wanneer hij in Ethiopië als vrijwilliger de lokale wielrenners van tips voorziet. Regelmatig vroeg ik op de zondag van de Ronde van Vlaanderen even de aandacht van mijn medereizigers om een zin te mogen voorlezen. Winnen schrijft soms poëtisch, soms grappig, maar altijd leuk om te lezen.

Na zijn meesterwerk ‘Van Santander naar Santander’ (Mijn recensie), had ik na een aantal bundels het idee dat Winnen eigenlijk een beetje uitgekakt was, deze bundeling bewijst mij het tegendeel. Winnen is nog steeds scherp en schrijft nog altijd geweldige columns, die niet alleen in de krant, maar ook later in een verzameling als een huis overeind staan.

Quote: “Ik was de navigator, een gedetailleerde landkaart lag op schoot. Toen verdwaalden we in de dichte mist. (..) Op zeker moment hield het asfalt op, maar Dirk wilde van geen omkeren weten. Hobbelend over een ezelspad braken we door de wolken en bereikten de top. (…) Een wolkenkleed strekte zich beneden ons uit. ‘Zeg nou zelf, dit is toch wel een voedselvergiftiging waard,’ zei Dirk. En zo was het.” (Blz. 35)

Nummer: 09-015
Titel: Windbreker en andere verhalen
Auteur: Peter Winnen
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 175 (3276)
Categorie: Sport (Wielrennen)
ISBN: 978-90-6005-725-4

gerbie: (booshop)
09014
Ergens klopt er iets niet. Ik pretendeer al meer dan twintig
jaar stukjes te schrijven. Eerst sporadisch, toen wat vaker, tegenwoordig
regelmatig. Ik probeer te observeren, ik probeer voorbeelden uit het ware leven
in een verhaaltje te vatten, ik hoor een verhaal op een verjaardag en maak er
een stukje van, ik zie een berichtje op televisie en bedenk er de achtergrond
bij. En dat is allemaal al eens eerder gedaan. En beter.


En toch had ik nog nooit een heel boek van Simon Carmiggelt
gelezen. Vreemd. Mijn ouders hadden er volgens mij wel een aantal in de kast
staan, maar meer dan een aantal losse verhaaltjes ben ik nooit gekomen, als
mijn herinnering tenminste klopt. Dus kocht ik vorig jaar deze verzamelbundel
omdat ik genoeg van en over Carmiggelt had gelezen om te weten dat hij de
meester van de korte stukjes is. Dat hij jarenlang elke dag een stukje schreef.
Over de man in het café. Over de moeder in het park. Over de zwerver in de
straat. Over wat hij zag. Over zijn leven, zonder zichzelf bloot te hoeven
geven (kwam het niet pas jaren na zijn dood uit dat hij jarenlang een
buitenechtelijke relatie had gehad?).

En ik ben niet teleurgesteld nu ik eindelijk deze bundel heb
gelezen. Zevenentachtig kronkels. Verhaaltjes die stonden in kranten en
bundels, maar die tijdloos bleken. Het eerste verhaal uit ‘Honderd dwaasheden’
uit 1946, het laatste uit ‘Welverdiende onrust’ uit 1982. 36 jaar
Amsterdammers, dronken wijsheden, bijdehante kinderen, stilzwijgende kroegbazen
en gevatte stamgasten. Een stuk cultuurgeschiedenis als je het mij vraagt. Gooi
een aantal Kronkels in een inburgeringcursus en een nieuwe Nederlander krijgt
een beter beeld van dit land dan de meuk die ze er nu in gooien.

Quote: “De trein stopte en er trad een middelbare man
binnen, die naast mij plaatsnam. Het jongetje had zijn mond leeg en keek
enigszins kritisch naar de man. Toen zei hij, een beetje meewarig, tegen me:
‘Nou moet je tot Den Haag naast die meneer zitten.’” (Blz. 212)


Nummer: 09-014
Titel: Ik lieg de waarheid
Auteur: Simon Carmiggelt
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 319 (3101)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-417-4056-4

gerbie: (booshop)
09010Hylke Speerstra – De koude kruistocht (09-010)

Een collector’s item. Ik mag het boek dan ook helaas niet mijn eigen noemen. Je moest lid zijn van de Elfstedenvereniging om het boek te kunnen bestellen. Mijn schoonvader is dat al jaren. Al drie kruisjes hangen in zijn prijzenkast in de hal. En dit boek is een mooi bewijs, persoonlijk genummerd (lidnummer 4352), uitgegeven ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de Elfstedenvereniging.

Bijna acht jaar geleden las ik voor het eerst iets van Speerstra (Het wrede paradijs) en was onder de indruk. Friesland heeft toch nog steeds iets speciaals, al ben ik er al ruim 16 jaar geleden vertrokken.

Speerstra schreef elf (duh!) verhalen speciaal voor deze gelegenheid. Hij begint erg lang geleden, in 1899 en eindigt een klein stukje in de toekomst met ‘De tocht van 2018’. Leuke verhalen, vertederende verhalen, heldhaftige schaatsers, mooie beschrijvingen van het Friese platteland en de schaatsers die daar overleven.

Goed boek, ik vond het vierde verhaal, ‘Verraad’ erg sterk, ook het surrealistische ‘Laat berouw’ en het bijzondere ‘Klunhove’ raakten mij. Het scifi verhaal over de tocht over 9 jaar was grappig. Misschien is de toekomst wel extremer dan dit. Leuk om achteraf te lezen dat twee verhalen gebaseerd zijn op waargebeurde gebeurtenissen. Als je een gokje waagt op welke twee, kon het nog wel eens tegenvallen gok ik. Het stond in het nawoord overigens.

Quote: “In de luwte van een rietpol met bakenpaal stelt hij zijn speciale navigatiesysteem in. Al na een paar minuten kan hij tot op de meter nauwkeurig zijn positie aflezen. Nog weer een halve minuut later wordt op het glasheldere schermpje ieder binnenvaartbaken zichtbaar. Voor hen, op het uitgestrekte meer, waaieren de deelnemers – stipjes op het scherm – alle kanten uit.” (Blz. 162)


Nummer: 09-010
Titel: De koude kruistocht
Auteur: Hylke Speerstra
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 192 (2219)
Categorie: Sport (Schaatsen)
ISBN: 978-90-5615-211-6

gerbie: (booshop)


Philip Roth – I married a communist

My introduction to the author who has been mentioned as a potential Nobel Prize winner since years was The plot against America (my review). I was pleasantly surprised. It was a great book, the ‘what if’ theory went really well and by writing fiction, Roth managed to give me a great insight into American society at the time.

I was hoping for a similar experience when I found this book in a second hand store in a small village on the Cape peninsula, South Africa. It stood on my shelf, proudly waiting for the moment it was read. Early this year I started it. Months later I finished it. Somehow the book never managed to drag me in, to grab my attention, to seduce me to reading longer than anticipated.

It just dragged. On the other hand, it was interesting enough to continue reading. It has some good characters; the era (post second world war United States) is an interesting one. I like reading about the time when everything that wasn’t really patriotic was denounced as Communism. It almost seemed that hardly anyone in the US knew exactly what a Communist stood for, though everyone knew exactly that the big enemy, the Soviet Union was the evil empire and that anyone even considering the merits of Communism therefore was a spy (read: McCarthyism)

Given that background, it is very interesting to read how a well-known radio actor ends up on the wrong side of the community when his former wife writes a book with the title ‘I married a communist’. As an outlaw it is difficult to build your own life.

Though beyond all that, Roth never manages to write that exciting story that makes me not want to put the book down, that I find myself reading at 2am, knowing that the alarm clock will wake me up within five hours.

Quote: "Those guys gave you the distinct impression that World War II was being fought to spite them. Contrary to what some people may think about our darling boys, they didn’t have the slightest notion, didn’t know what the hell they were there for, didn’t give a shit about fascism, about Hitler – what did they care?" (p.130)

Number: 09-013
Title: I married a communist
Author: Philip Roth
Language: English (US)
Year: 1998
# Pages: 323 (2782)
Category: Fiction
ISBN: 0-0992-8783-8
gerbie: (booshop)


Peter van Straaten – Roken Neuken Drinken

Drie verslavende bezigheden. En niet toevallig ook drie van de favoriete onderwerpen in de cartoons van Van Straaten. En dus bij deze gebundeld, in de reeks Rainbow pockets die thematisch zijn hele oeuvre door lijken te werken.

Snel door te lezen, maar ook een boekje dat je vaker door kunt bladeren. Van een glimlach via een schaterlach naar vooral de traan, de triestheid van het bestaan benadrukkend, Van Straaten is een briljante observator. Maar nog veel meer weet hij de mensheid met een paar pennenstreken zo neer te zetten, geen spiegel zou hem kunnen verbeteren.

Quote: “En?” (Blz. 153)

Nummer: 09-012
Titel: Roken Neuken Drinken
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 160 (2459)
Categorie: Humor
ISBN: 978-90-417-0757-4



gerbie: (booshop)


Wilfried de Jong – De opheffing van Bob

Een exclusieve uitgave van de Bijenkorf. Waarom Wilfried de Jong daaraan meewerkt weet ik niet, misschien dat hij een mooi pak mocht uitzoeken? Het boekje was niet duur, al kocht ik het eigenlijk maar voor 1 van de 4 verhalen. Twee stonden er al Aal, een stond in de De linkerbil van Bettini, twee boeken die ik allebei al gelezen heb.

 

Desalniettemin, ondanks dat ik het eigenlijk geldklopperij vind en dit boekje nooit had mogen verschijnen in deze vorm, zijn de verhalen wel erg leuk. De Jong is een begenadigd schrijver, wat natuurlijk bekend is bij de echte fan, terwijl de televisiekijker het zal vermoeden, wie kijkt er anders zo poëtisch naar sport als De Jong in Holland Sport?

Leuk boekje dus toch wel.

Quote: “Hij eindigt bij de laatste reportage van vorige week: twintig glazenwassers die zonder dat ze het van elkaar wisten op dezelfde dag de ruiten van de voorkamer zeemden. Hij heeft nog de hele dag om de foto’s van de zandverschuiving in te plakken.” (Blz. 79)

Nummer: 09-011
Titel: De opheffing van Bob
Auteur: Wilfried de Jong
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 80 (2299)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-8531-002-0

gerbie: (booshop)

09009Dan Turèll – Mord in Vesterbro (09-009)

Al jaren is Dan Turèll een van mijn favoriete misdaadauteurs. Geheel per ongeluk, in een opruimingsbak gevonden, daarna jaren op de plank en net op het juiste moment gelezen. Ik betwijfel of ik als tiener zijn boeken goed genoeg had begrepen. Gelukkig later wel. Maar daar zit ook meteen het probleem. Slechts vier van zijn ‘moord in..’ serie boeken zijn vertaald in het Nederlands. Ook in het Engels schiet het niet echt op. Deens lees ik niet, blijft over Duits. En gelukkig worden zijn boeken nog steeds, ook nu, jaren na zijn dood, nog in het Duits vertaald. En dus kijk ik elke keer dat ik in Duitsland ben en wat vrije tijd heb, in de boekhandels naar een nieuw boek van Turèll.

Toen ik begin deze maart voor het eerst naar Denemarken reisde, was de keuze van auteur dan ook niet moeilijk. 36 uur in Kopenhagen, meer was het niet, maar ik was in het vliegtuig begonnen in weer een verhaal van de mysterieuze misdaadjournalist zonder naam, die samen met zijn vriend van de politie Ehlers weer eens een moord moet oplossen.

Het boek begon echt te leven toen ik in Kopenhagen rondliep. Sterker nog, na aankomst op het station liepen we richting ons hotel en kwam ik er pas achter dat dit hotel in Vesterbro lag. De eerst genoemde straat kon ik met wat moeite vanuit mijn hotelraam zien (okay, heel veel moeite, mijn leven wagend uit het raam hangend, maar het klonk zo leuk). En dus liep ik ondanks de kou vrolijk rond in het mooie Kopenhagen.

Voor de trip had ik op internet natuurlijk al wat gespeurd naar meer informatie over Turèll. ‘Nonkel Dan’ werd hij door de Denen genoemd. In Denemarken was hij net zo beroemd als Bukowski, een door hem bewonderde en vertaalde schrijver. In zijn boeken zaten vele autobiografische elementen. Het kantoor van de naamloze journalist bestaat daadwerkelijk en kijkt echt uit op het Raadhuisplein. De dubieuze reputatie van de Istedgade is niet verzonnen, ik heb er ’s avonds met wat studenten gelopen, het klopt exact.

De laatste middag was er geen programma. Dus terwijl de dames vooral druk waren met shoppen en warm worden bij de McDonalds tussendoor, liep ik door Vesterbro en ging op zoek naar een plek waar ik boeken van Turèll in het Engels of Duits kon kopen. Daar is Kopenhagen natuurlijk niet de meest geschikte plek voor, tenslotte kan iedereen zijn boeken gewoon in het Deens lezen. Dus ondanks bezoek aan vijf verschillende, goede boekhandels, de Tourist Information en een cultureel centrum waar vroeger een woonflat was waar hij geleefd zou hebben, is het met niet gelukt.

Ik eindigde mijn zoektocht wel in Café Dan Turèll waar ik een kop thee dronk en mijn boek verder las, omringd door posters van de goede man, zittend op een bankje waar hij zelf vroeger misschien ook wel gezeten heeft. De serveerster was te jong om de in 1993 overleden auteur te kennen, behalve de posters zag ik nergens ook maar 1 boek. Mijn missie was gedeeltelijk mislukt. Ik heb geen nieuw boek van hem kunnen kopen. Maar ik heb wel gelopen door de stadsdelen waar hij inspiratie opdeed voor zijn boeken. Gezeten in de kroeg die hij zijn stamkroeg noemde, gelezen over straten terwijl ik er doorheen liep. Is ook wat waard.


Photobucket


Photobucket

In het vliegtuig naar huis heb ik het boek uitgelezen. Als vaker was de plot niet het sterkste deel van het boek, maar is het verhaal vooral een kapstok om diverse maatschappelijke ontwikkelingen te becommentariëren. Waar anders komt een crimineel er beter van af dan een vastgoedhandelaar? Waar anders is de sympathie voor een werkloze kraker zo groot als bij Turèll.

Turèll was al lang een van mijn favoriete schrijvers, na dit bezoekje aan zijn stad, en het lezen van dit boek, is dat idee alleen maar sterker geworden. Mijn volgende bezoekje aan Duitsland ligt nog behoorlijk ver weg. Toch maar eens via internet gaan bestellen. Of Deens leren. Ook niet verkeerd.

Quote: “Das ganze Leben ist – erfahrenen Beobachtern zufolge – eine einsame Wanderung. Warum also sollte man sich einen beliebigen Dienstag in diesem geschäftigen Ameisenbau mehr zu Herzen nehmen als irgendeinen anderen?” (Blz. 50)


Nummer: 09-009
Titel: Mord in Vesterbro (Orig.: Mord på Medierne)
Auteur: Dan Turèll
Taal: Duits (Orig.: Deens)
Jaar: 2007 (Orig.: 1988)
# Pagina’s: 240 (2027)
Categorie: Whodunit
ISBN: 978=3-404-15706-8

gerbie: (booshop)


Diederik Samwel – Arm Suriname (09-008)

Al voordat het EK gespeeld werd, begon voor Suriname de lange weg richting Zuid Afrika, het volgende WK. Ze spelen in de Caribische zone, niet zo sterk als Zuid Amerika, daardoor leek het dat ze misschien wel een kans hadden. Maar er moesten minimaal 20 wedstrijden gespeeld worden voor ze zo ver waren.

Diederik Samwel hield voor de Volkskrant een weblog bij, schreef daar wat omheen en kwam dus met dit boek over de kwalificatie van Suriname. De mislukte kwalificatie. Want terwijl vele voormalige Engelse koloniën in de tweede divisie van Engeland ineens spelers vonden met twee paspoorten, moest Suriname het gewoon doen met alleen Surinamers. Vele Surinaamse spelers in Nederland hebben maar 1 paspoort en mogen daarom niet voor het land uitkomen waar hun roots liggen.

Daardoor wordt het verhaal natuurlijk wel een stuk mooier. We hebben het namelijk over voetbal in de puurste vorm. Liefhebbers. Spelers met een volledige baan die ’s avonds nog even voor het nationale elftal mogen spelen. Die vrije dagen moeten bedelen bij hun werkgever voor een verre uitwedstrijd in Costa Rica. Voetballers zoals we die elders in de wereld bijna niet meer kennen.

Natuurlijk had Suriname geen kans tegen landen waar semi-profs of zelfs full-profs opgesteld konden worden. Maar het verhaal van succes is meestal veel minder leesbaar dan het verhaal waarin van alles mis gaat. En dat er veel mis gaat, is voor de hand liggend.

Samwel begint als outsider, maar wordt al snel geaccepteerd door iedereen. De bondscoach vertelt hem de opstelling al voor de spelers die weten. Spelers nemen hem mee naar hun huis. Officials regelen onderdak voor hem tijdens buitenlandse trips. Daardoor zit hij natuurlijk erg dicht op de ploeg, komt veel te weten. Of hij daardoor nog wel objectief en kritisch durft te kijken, is niet helemaal duidelijk. Past ook niet bij het verhaal dat hij schrijft. Leuke Hard Gras!

Quote: “De wedstrijd wordt gespeeld in een cricketstadion. Daar passen zo’n zevenduizend toeschouwers in, maar die zitten wel op tientallen meters van het veld.” (Blz. 61)


Nummer: 09-008
Titel: Arm Suriname. Hard Gras 62.
Auteur: Diederik Samwel
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 104 (1787)
Categorie: Sport (voetbal)
ISBN: 978-90-468-0431-5

gerbie: (booshop)


Ben Elton – Blind faith

Just over sixty years ago George Orwell wrote a political satire. He stared at the world and ended up with a horrible vision of the future. His book then got the title 1984, he just swapped the numbers of the year he wrote it. It became a huge hit. A lot of the things he envisioned actually happened. ‘Big Brother is watching you’ is from that book, though many people who use the phrase these days, haven’t read the book, some don’t even know where it came from.

A couple of years ago Ben Elton had a George Orwell moment. He didn’t like what he saw, so he decided to copy him. Not original, but it’s better to steal a good idea than to come up with a bad idea yourself.

Elton’s world is a new world, after the flood. Privacy is considered perverse, everybody is constantly online, everybody is obliged to blog, and everybody is streaming several web cams at the same time. Not a moment for yourself.

The government and the church seem to have cooperated to create this new world. Most people work from home, though once a week one is obliged to go to an office, one could otherwise easily become a loner.

Elton created a horrible world, likely to show where the world we live in these days is heading for. YouTube is fun at times, but it is not necessary to make a movie from one’s life. Not everybody is interesting enough to write a good blog. Yet in the meantime we live in a world where thousands think that participating in a talent show on television is a good way to become famous, rich and therefore happy.

I’m afraid that most Elton fans will without fail like this book, but that the deeper message doesn’t get across to those who should find out that there is more to life than plastic surgery and fame.

I thoroughly enjoyed this book, even though some of the starting points of the novel are not as obvious as Elton seems to make them in the book. Like in most books in this genre (Ira Levin’s This Perfect Day, Aldous Huxley’s Brave New World and aforementioned 1984 by George Orwell, I still have to read Fahrenheit 451), there is one brave hero who dares to be different. Who understands that not everybody is the same and that there is more to life than sex and weekly record breaking fundraising concerts. He even finds that there are other books than self-help books, a category called literature, long banned by those in power. His marriage suffers for it, but since reading good books, his life has changed. It almost resembles a reverse Utopia.

I certainly am looking forward to Elton’s next book.

Quote: “’Have you got a problem with the fact that I’m a quarter Irish, a quarter Croatian, part Cornish and one-sixteenth Afro-Caribbean British?’ Princes Lovebud continued. ‘Because I’m proud of who I am’” (p.224)


Number: 09-007
Title: Blind faith
Author: Ben Elton
Language: English (UK)
Year: 2007
# Pages: 368 (1683)
Category: Fiction
ISBN: 978-0-552-77390-4
gerbie: (booshop)


Mart Smeets – Sportzomerdagboek (09-006)

Eens in de vier jaar is de zomer voor Mart Smeets erg druk. Naast de vaste Tour de France en het tweejaarlijkse grote voetbaltoernooi, worden dan ook nog de Olympische Spelen georganiseerd. Workaholic Smeets leeft dan op en doet alles. Soms vraag je je af waar de man de energie vandaan haalt. Maar sporters worden gecontroleerd op doping, sportverslaggevers leveren een minstens zo zware inspanning, maar kunnen doen wat ze willen. Soms ook maar goed, want zonder pijnstillers was Smeets de afgelopen zomer niet doorgekomen.

Naast al zijn televisiewerk, inclusief documentaires, schrijft hij ook nog eens diverse wekelijkse columns, blijft zijn radioprogramma For the Record vooraf opnemen als hij weg moet (luistert daar nog wel eens iemand naar?) en heeft dus afgelopen zomer ook nog eens een dagboek bijgehouden wat in de winter dan weer mooi met een papiertje eromheen door Sint of Kerstman geschonken kan worden.

Het begint eind april met een interview met Hennie Kuiper en pas als Sven Kramer eind oktober het boekje in loopt, is de zomer van Smeets voorbij. Tussendoor lezen we over zijn gezondheidsklachten, andere hoogte- en dieptepunten in zijn familie. Kijken we achter de schermen van zijn talkshows tijdens de Tour en de Spelen, lezen we over het huwelijksaanzoek van zoon Tjerk en gebeurt er heel veel op het sportveld.

Voor de Smeetsfan een prachtig boek, voor de gemiddelde sportliefhebber denk ik al snel iets te veel randgebeuren en te weinig sport. Maar goed, de voorkant en titel zouden toch duidelijk hebben moeten maken dat het hier om een Smeetsboek gaat en niet om wat sportverhalen.

Quote: “Giel stalkt me al een tijd. Dat is niet leuk en bij tijden zelfs ronduit vervelend. Hij denkt waarschijnlijk dat hij gevat of misschien wel geestig is, ik vind hem brutaal en bij tijden dom.” (blz. 86)

Nummer: 09-006
Titel: Sportzomerdagboek
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 256 (1315)
Categorie: Sport
ISBN: 978-90-468-0553-4

gerbie: (booshop)


Ed McBain – Cop hater

Over the last twenty years I have read quite a few books about Steve Carella and his colleagues in the 87th precinct. All these years I have not read the very first one, even though I must have bought it ages ago, cheap even, the pencilled price in the cover says so.

Somebody murders a cop. Just like that it seems, for no obvious reason. And he wasn’t even at work. A brutal murder, Carella and the others are extremely motivated to find out who and why. Then a second one is murdered. Is there someone trying to kill the whole force systematically?

Good introduction to the work of McBain. Good story.

Quote: “’We try to help,’ said Savage. ‘Just like you, we don’t like it either when cops are being murdered.’ Savage was silent for a moment.” (p.69)

Number: 09-005
Title: De Hater (Orig.: Cop hater)
Author: Ed McBain
Language: Dutch (Orig.: English)
Year: 1956
# Pages: 176 (1059)
Category: Whodunit
ISBN: n/a

gerbie: (booshop)


Arthur Japin – De grote wereld

Japin profileert zich de laatste jaren behoorlijk op televisie, is voor sommigen alleen bekend als de quizmaster van de quiz QI, aangekocht van de BBC, waar Stephen Fry de spreekstalmeester is. Hij doet dat niet eens gek. In mijn kast staan al tijden een aantal boeken van hem te wachten op hun leesbeurt.

De grote wereld leek me een leuke introductie. Het boekenweekgeschenk van 2006. En als zoveel boekenweekgeschenken is het een licht tussendoortje, niet meteen het beste boek om een goede indruk te krijgen van de schrijver. De titel slaat op het feit dat de hoofdpersoon Lemmy slechts een beperkte lengte heeft. Een dwerg, lilliputter, in ieder geval klein genoeg om nagekeken te worden op straat. Samen met vele andere lilliputters vlucht ook hij naar het semi-beschermde bestaan in Lilliputia, een stad van driehonderd inwoners, allen klein van stuk.

Maar toch is de stap naar ‘de grote wereld’ onvermijdelijk. En voor Lemmy is die stap niet eenvoudig. Samen met Rosa, zijn grote liefde, probeert hij te overleven.

Leuk boekje, maar als gezegd, geen idee of het representatief is voor zijn werk. Hij heeft zich in ieder geval goed ingelezen en daardoor ingeleefd, dat spreekt voor Japin. Toch maar eens zijn klassieker lezen binnenkort. Of iets minder binnenkort.

Quote: “’Nu je ze eenmaal gezien hebt wil je misschien liever bij hen horen,’ fluisterde zijn moeder. Ze durfde hem niet aan te kijken. ‘Dat begrijp ik best. Daarom hebben we ze zo lang we konden voor je weggehouden. Neem me niet kwalijk, Lemmy. Je zult ons snel genoeg ontgroeien.’” (Blz. 19)

Nummer: 09-004
Titel: De grote wereld
Auteur: Arthur Japin
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 92 (883)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-5965-027-1

gerbie: (booshop)
09003a
Bert Klunder – Een lijk kan heus wel even wachten (09-003)

De twee woorden op de voorkant die een andere kleur hebben zijn ‘heus wel’. Deze woorden zeggen veel. Bert Klunder was een bijzonder man. Een cabaretier die ik leerde kennen via de RVU-serie ‘Mannen voor vrouwen’. Hij las daarin wekelijks een column op en ik hoor hem zo ‘heus wel’ oplezen. ‘Heus wel’ is volgens mij een typische Klunder uitspraak. Hij blonk uit in mannen met een mening over de wereld. Tot in 2006 hij ineens overleed. Postuum kwam dit boek uit. Met de titel die een vreemde lading krijgt, waar je als lezer ineens een manuscript leest dat nooit af is gemaakt. Omdat het niet kon.

Als extra werden teksten van twee programma’s toegevoegd en een CD waarop Hans Dorrestijn een tekst van Bert Klunder voorleest. Wat mooi is, maar tegelijkertijd ook jammer. Want Klunder is, net als Hans Dorrestijn, Jules Deelder, Kees van Kooten, Remco Campert en Bart Chabot een van die schrijvers die je eigen werk hoort voorlezen wanneer je het leest. Daar heb je geen CD voor nodig. Je ziet gewoon die man met die bril zitten op een podium (helaas moet ik het me voorstellen, ik heb het nooit zelf gezien), een trui aan die iedereen hem had afgeraden, maar je hoort hem gewoon hardop denken, ‘ze komen toch voor mijn teksten, niet voor mijn trui’, bijna geen attributen, dat lijdt maar af, ietwat norse blik. En dan vertellen. Want vertellen kon Klunder.

Het verhaal over Joop die op een dag zijn vrouw vermoordt (“Dingen die al te lang waren blijven liggen. De administratie, de vloer dweilen en José doodmaken”) is een mooie verzameling randfiguren, waarin je elke keer weer Klunder zelf ziet, zonder dat dat een probleem is. En elke bijrol heeft nut, elke nevenfiguur heeft weer prachtige uitspraken.

De pianostemmer: “Vrouwen willen altijd iets met z’n allen. (..) ‘Laten we met z’n allen naar het bos gaan’. (..) Alsof het leuk is om met z’n allen naar het bos te gaan. Een bos is niet bedoeld voor met z’n allen. Als een bos bedoeld was voor met z’n allen, dan was het wel een voetbalstadion geweest. Maar maak dat een vrouw maar eens duidelijk.”

De overspannen docent: “Wat is ertussenuit gehaald? De moeite. Terwijl, alles is met moeite. Denk je nou heus dat Rembrandt van Rijn die Nachtwacht tussen twee houseparty’s door in elkaar heeft geschilderd? Nee, meneertje. Daar is-ie echt wel een paar middagen voor gaan zitten. Maar het resultaat was er dan ook naar. Daar hoef je tegenwoordig niet meer mee aan te komen. De moeite is weg. Alles moet maar makkelijk.”
09003
Huisvriend Henk: “Zelfs een vlieg is intelligenter dan een computer. Probeer jij maar eens een vlieg dood te slaan. Het beest berekent binnen een fractie van een seconde vluchtsnelheid en vluchthoek en vervolgens ben je hem voor eeuwig kwijt. En dan moet daarna eens voor de gein, omdat je toch aan het experimenteren bent, met een hele grote honkbalknuppel op je computer aflopen.”

Meneer Raaf: “En tussen de buizen van dat hekje, ik lief het niet, heeft iemand van de Albert Heijn tijdens mijn afwezigheid een plastic bord aangebracht, met daarop de tekstregel: ‘Leuk dat u er bent!’. Er lopen daar criminelen naar binnen. Kinderverkrachters. Leuk dat u er bent! Welke gek heeft dat bedacht? Leuk voor wie? Is er een lid van het personeel wiens dag niet meer stuk kan als ik daar een potje appelmoes ben wezen kopen?”

De visser: “Als je nou, heel objectief, in de geschiedenis gaat kijken dan was er voor 1910 niet zoveel aan de hand in de wereld. Toen liep het als een speer. En toen mochten de vrouwen stemmen, in 1910, en toen zag je gewoon alle achteruit hollen. Vier jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit. Hebben ze het twintig jaar rustig weten te houden en toen kwam de Tweede Wereldoorlog. Dat was ook niet echt een succes, achteraf.”

De twee shows na het titelverhaal zijn leuk, maar hadden niet perse in het boek gehoeven. Het verhaal is namelijk niet af, maar wel ijzersterk. Het is wel een prachtig typisch Klunder verhaal. Het is een prachtig testament van een kunstenaar. Een van de meest onderschatte kunstenaars van dit land. Want dat Nederland een stuk saaier is zonder Bert Klunder lijkt me geen punt van discussie.


Nummer: 09-003
Titel: Een lijk kan heus wel even wachten
Auteur: Bert Klunder
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 263 (791)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-468-0081-2

gerbie: (booshop)


Kluun – Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt

Kluun wist het al, een typisch cadeauboekje; “Ik neem tenminste aan dat u dit boek hebt gekregen – ik zou uit mezelf nooit een boek over zwangerschap kopen.” (Blz. 9). Inderdaad een cadeau. Voor mijn verjaardag, nog geen drie weken voor ik voor het eerst vader zou worden. En om nou meteen alle boeken aan de kant te leggen die ik op dat moment aan het lezen was, of op het punt stond te beginnen, dat doe ik ook niet snel.

Ik zag al snel de uitdaging. Tijdens de rondleiding over de kraamafdeling werd ons in de verloskamer verteld dat je ook een boekje zou mee kunnen nemen, want het kon wel lang duren. “Maar er gaat nooit iemand daadwerkelijk met een boek zitten.”. Natuurlijk wilde ik de eerste zijn.

Toen de dag daadwerkelijk kwam, rende ik tussen twee weeën in nog even naar zolder om het boekje uit de kast te pakken. In het ziekenhuis bleek al snel dat ik weinig kans had. Zelfs mijn ontbijt duurde een half uur. Niet omdat het zoveel was, maar omdat het ‘wegdrukken’ van rugweeën veel energie en tijd vergt.

Toch kwam het moment dat ik de rust had en het boekje pakte. Naast me, op het tafeltje, zodat ik tussen twee weeën in eens kon kijken wat Kluun me allemaal aan te raden had. Ik kwam net op de tweede bladzijde, toen de dokter besloot dat we naar de OK moesten. Boekje weg, ik weg, pas de volgende dag ging ik verder. Een beetje als de spreekwoordelijke mosterd na de maaltijd, die ik overigens ook alleen de eerste dag kreeg. Dus als moeders en dochters sliepen, of aten, kon ik het boekje even verder lezen. Daarvoor leende het zich overigens uitstekend, elke keer een stukje tussendoor. Er zaten wel grappige stukjes bij, ook wel flauwe. Soms informatief, maar altijd met een kwinkslag.

Ik denk dat ik die ene lezer in Nederland ben die ‘Komt een vrouw bij de dokter’ nog niet gelezen heeft. Wat ik hoorde van het verhaal, leek het me niet een boek dat ik per se gelezen moest hebben. De opvolger bleek al snel de typische deel twee van de bestseller, cashen op een goed moment dus. Ook niet gelezen.

Heb ik iets tegen Kluun? Ik geloof het niet. Was dit boekje leuk. Ja. Ik geloof het wel. Het kon in ieder geval leuk tussendoor. De sticker ‘125.000 ex. Nu nog dikker!’, werkt bij mij overigens eerder averechts. Het hoofdstuk Seks tijdens de zwangerschap (drie witte bladzijden) wel erg flauw. Lassie als werktitel (de embryo had de grootte van een rijstkorrel toen de naam werd gekozen) daarentegen wel goed gevonden. De vaste verwijzingen naar hoe het in het buitenland gaat en de daarmee onvermijdelijke vergelijking met de situatie in Nederland (wat zijn we toch een eigenzinnig volk, lijkt de schrijver te willen zeggen), voegen weinig toe aan het verhaal, net zo min als een lijst met tientallen websites nodig is. Als ik die nodig heb, heeft Google ook een dergelijke lijst voor me.

Quote: “Op uw werk heeft u het zo voor elkaar weten te boksen dat u onmisbaar bent (of op zijn minst lijkt), het café-elftal is een zwalkend schip zodra u een keer verstek laat gaan omdat u een weekendje naar Centerparcs moet, maar de zwangerschap is nog maar goed en wel begonnen of u doet er al niet meer toe.” (Blz. 29)


Nummer: 09-002
Titel: Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt
Auteur: Kluun
Taal: Nederlands
Jaar: 2004
# Pagina’s: 144 (528)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-90-5759-238-6

gerbie: (booshop)



Thomas Harris – Hannibal Rising

After the huge success of The Silence of the Lambs, the moderate success of the follow up Hannibal, film producers almost begged Harris for a sequel. It was quite difficult. Lecter with one hand less than before obviously has lost some of his appeal.

A prequel seemed the logical solution. Hence we meet the little Hannibal, only eight years old, incredibly intelligent (are we surprised?), growing up in Lithuania, in the castle that has been in his family for over five centuries. World War II is nearly over, but leaves its marks on the little boy. Inside the little boy’s head to be more precise. Hannibal is looking after his little sister Mischa, though fails to meets his own standards.

Lecter as we know him from books and movies later on in his life, is addicted to justice, doesn’t mind extreme measures to take revenge if he thinks the situation asks for it.

Growing up in Paris after the war is difficult for him. At first he doesn’t speak at all. Later, raised by his uncle and his Japanese wife, Lecter becomes a young adult searching for justice. He is studying to become a doctor, loves art and speaks several languages fluent. And in the meantime he is trying to get rid of a war trauma.

Not a bad book, with only one huge disadvantage, it can never be seen separately from the brilliant follow up, written decades earlier. Now it is a weak prequel, to obvious written with less artistic purpose but more monetary reasons.

Quote: “Hannibal pulling free running to the door after them, the barn door slamming on his arm, bones cracking, Blue-Eyes turning back to raise the firewood stick, swinging at his head, from the yard the sound of the axe and now the welcome dark.” (p. 237)


Number: 09-001
Title: Hannibal Rising
Author: Thomas Harris
Language: English (US)
Year: 2006
# Pages: 384
Category: Thriller
ISBN: 978-0-099-48984-9

Profile

gerbie: (Default)
gerbie

May 2009

S M T W T F S
      1 2
34 5 6 7 89
10 11 1213 1415 16
171819 202122 23
24252627282930
31      

Syndicate

RSS Atom

Most Popular Tags

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Sep. 26th, 2017 05:41 am
Powered by Dreamwidth Studios